Stille uren


Wie kent mijn stille uren,

mijn onverwerkt verdriet?

De bitt’re stroom van tranen,

wie is het die ze ziet?

Ik lach en maak zelfs grapjes,

terwijl mijn hart soms huilt.

Het kind dat niemand waarneemt,

heel kwetsbaar in mij schuilt.

Toch weet ik dat er Één is,

die door mijn lach heenkijkt

en als ik mij alleen voel,

zacht door mijn haren strijkt.

‘k Heb dan een onderonsje,

een tweespraak met mijn Heer

en zonder zware woorden

legt Hij Zijn liefde neer.

Ik ben van Hem gaan houden,

omdat Hij mij bemint,

de avond met mij afsluit,

de dag met mij begint.

In al mijn stille uren

zie ik Zijn beeltenis.

Is het geen wonder dat Hij

er telkens voor mij is?

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.