Herinneringsemoties


Gedachten die hem vrolijk maakten
aan gebeurtenissen van toen
een glimlach om zijn lippen toverden
herinnering weerkaatsend in zijn ogen

stil mijmerend om die woorden
gesproken vriendelijk en teer
een hand strelend over zijn wangen
hoort hij in melancholie nog weer

een zachte stem alleen voor hem
alsof een harpsnaar werd beroerd
een zuivere heldere toon.

Maar waarom die tranen?

Eerste stappen naar het kruis


Een weg zo zwaar en lang
en Jezus was zo bang.
Zo bang voor spot en lijden.
Zijn Vader kwam niet bevrijden.
Zijn elf apostelen waren zo moe.
Door slaap vielen hun ogen toe.
De vijand kwam reeds nader.
Jezus bad; “Uw wil geschiede Vader”

Hij was daar zo eenzaam en alleen.
Slechts was de stilte om Hem heen.
Stilte vol zwijgen en gevaren.
stilte vol angst zonder bedaren.
Satan leek zijn slag te slaan.
Jezus gaf hem zelfs ruim-baan.
Zijn dienaar was Jezus’ verrader.
Jezus bad; “Uw wil geschiede Vader”

Met velen kwamen ze Hem halen.
Angstig voor de wondere verhalen,
die over Hem werden doorverteld,
kwamen zij met grof geweld.
Hoe anders was Jezus reactie toen;
“Judas, verraad je Mij met een zoen?”
Vandaar kwam Jezus’ kruisdood nader.
Jezus bad; “Uw wil geschiede Vader”