Herfstmuze


Mijn muze ik roep je op nu te ontwaken
En wekken het smeulend vuur in mijn brein en hart
Mijn klachten wenden tot positieve zaken
En leid mijn gedachten af van leed en smart

Zie toch mijn muze hoe ik blind loop te dwalen
Door doolhof van klanken muziek en fantasie
Ach muze wil nu toch niet langer meer dralen
Ik verwacht ieder moment dat ik je weer zie

Of zul je geheel uit mijn dromen verdwijnen
En mij hier achterlaten eenzaam als een wees
Die stil en droevig in een hoekje zit te kwijnen
Daar zonder jou geen enkele hoop meer rees

Toch hoor ik straks door wind in kalende bomen
Als jouw zachte zang van verre tot mij komen