Hoop op woorden


Laat als kiemen uit de aarde
mijn woorden wassen in de lucht
en samen tot één oogst gevormd
niet voor storm of regen zijn beducht.

Laat als akkers vol rijpend graan
mijn gedichten worden geoogst
mijn gedachten niet verloren gaan
niet van inhoud worden berooft.

Laat mijn woorden voedend graan
een spijze voor het innerlijk zijn
dat voor ieder aan begin zal staan
van vrede en leven zonder pijn.

Afvragen


Zou ik alles beter gedaan hebben
dan ik heb gedaan?

Ik weet niet hoe ik het dan
gedaan zou hebben en
of ik daarmee tevreden was.

Kortom.

Is de spijt en berouw
die ik nu soms voel
gerechtvaardigd?

Of moet ik alleen
in dank aanvaarden
dat ik geen grotere puinhoop
rondom mij heb gemaakt.

Gewoon wonder, wonder gewoon


Geen wonder deze morgen
’t was gewoon een nieuwe dag
vergeten zijn weer de zorgen
we beginnen met een frisse lach

gisteren is het verleden
iets wat lang weer achter ons ligt
nu in het moment van heden
het oog al weer op morgen gericht

morgen weer gewekt door ’t licht
draait ’t leven perpetuum mobile
op dagelijkse eentonigheid gericht
in het gewoon profiel

en als ’s ochtends ’t licht niet rijst
de dag niet voldoet aan patroon
de tijd naar volgende dag niet verwijst
is dan de morgen nog zo gewoon?

Gevoelens op een dag


Langzaam daalt het duister
Over het pad waar ik loop
En de plassen voor mijn voeten
Zwellen aan tot meren
Verbonden door steeds
Wilder stromende beken of rivieren
Gevoed door watervallen vanaf mijn rug

En door de bomen
Loeit de storm langs mijn hoofd
Terwijl felle bliksemschichten
Af en toe de wolken verlichten

Tot uiteindelijk de grauwheid breekt
En een flauwe waterige zon
Mijn pad vaag gaat beschijnen

Eeuwig feest


Niet eeuwig duurt het feest
dat ik op aarde zou wensen
draag nog de stof
van velours en zwart satijn

de pijnen

zie nog de ellende die er is
en hoor het bitter klagen
kom leid mij voort
tot aan die diepe kloven
daar waar die brug nog is
waarover ik niet
de last kan dragen

van het lijden

snijd het dan af
ik zal niet klagen

maar wachten op jou
daar aan die overkant
om jou
dan naar die tuin
van eeuwig feest te dragen.

Droom over verleden liefde


Je laat op winterdag zelfs bloemen bloeien
in klank van je stem en warmte uit je hart
met je oogopslag die alle treurnis tart
band van vertrouwen en liefde doet groeien.

Met geur van roos en jasmijn ben je omringd
je bent als een vogel in blauwe lucht
een zwaluw zo’n schoonheid met zwevende vlucht
droom die zich iedere nacht aan mij opdringt.

Maar heel ver ben je verwijderd van mijn hart
slechts jouw beeltenis is in mijn brein gegrifd
bewaard als kleinood uit verleden jaren.

Nu denk ik weer aan jou en voel diepe smart
zet nu mijn gedachten aan jou hier op schrift
wil al mijn herinneringen bewaren.

Aan de Glazen Zee


Ooit zal de zee eens rimpelloos deinen
branding stil zijn aan vlakke kust
als aan de horizon de laatst stralen schijnen
zonlicht langzaam aan de einder blust

dan spiegelen sterren en maan
op ‘t vlakke water in donkere nacht
zal ik daar aan de zilveren stranden staan
terwijl ik op de veerman wacht.

Hij voert mij naar het gouden strand
waar nooit de zon ter kim zal dalen
en neemt mij mee aan Zijn hand
waar eeuwige zon in de glazen zee zal stralen.

Troostrijk weerzien

Landscape of La Maddalena archipelago, Sardinia, Italy.

Laat mij Heer ’t verdriet niet proeven
van het sterven die mij lief zijn
ook al weet ik dat zij zullen toeven
in Uw hemels feestfestijn

geef mij, als dit mag gebeuren
troost om steeds weer door te gaan
wil mij dan elke keer opbeuren
door Uw woord dat ik blijf staan

U zult immers alle leed verzachten
van Uw kinderen die vragen
en het heil van U verwachten
wilt U alle pijnen dragen

Uw woord hebt U ons geven
dat wij hen weer zullen ontmoeten
die wij verliezen in dit leven
in Uw hemel weer mogen begroeten.

Seizoenen vol hoop


Waar zal het hart in late herfst zich keren
omgeven door het dor kleurloos kale hout
een hemel bewolkt grauw somber en koud
geen plek waar nog warmte is te creëren

huilen van de wind door troostloze bomen
de velden leeg en dor zelfs mistige horizon
in mijn brein slechts verlangen naar de zon
wanneer zal ooit het nieuwe leven komen

maar in mijn hart vonkt stil het hopend vuur
dat straks na rusttijd onder witte deken
kiemkracht en herleving van nieuwe natuur

tot explosie komt als de kou is geweken
dan toont de wereld heel haar levenskracht
in nieuw voorjaar vol bloei en bloemenpracht.

Ochtendgeluk


Met woorden wil ik gedachten schilderen
peinzend op mijn eigen stille plek
uren wachtend op dat ene moment
dat ik weet wat ik zal schrijven
turen naar leven om me heen
luisteren naar inspirerende geluiden
in een stil genieten van vrede en rust

zien hoe de zon achter de kim komt reizen
heel de horizon zet in vuur en vlam
zijn stralen over de nevels uitstrekt
en de dauw als parels op de velden kleurt
zang van vogels na duister van de nacht
mijn handen vouwend in diepe eerbied
geen mens die een schepping zo bedacht.

Dromen over en van geluk


Ik verlang naar een land
van vele dromen altijd groen
en vogels zingen in bomen
onder zon en blauwe luchten
steeds vrede en geen mens
ooit hoeft te vluchten

daar zullen we elkaar weer vinden
wandelend tussen bloemenpracht
genieten van liefde en geluk
heldere fonteinen beschenen door zon
met regenbogen vol kleuren

en als we daar ooit komen
badend in warmte en licht
ieder dromend eigen dromen
geef me dan jouw hand
dat ik je mag leiden

door dat dromenland.