Mijn trouwste hulp


Hoe dikwijls heb ik niet jouw figuur bezongen
De lof geuit over de klanken van jouw stem
Misschien in termen als die van een kwajongen
Maar door jouw charme gedraag ik mij zo adrem

Nog ben je voor mij een vlinder in het voorjaar
De tere bries die zacht het riet doet wuiven
Verkoelende wind zacht strelend door mijn haar
En langs het strand het zand speels op doet stuiven

Ik bemerk jouw aanwezigheid alle dagen
Jij geeft mij steeds weer blijdschap en levenslust
Steeds kan ik aan jou weer inspiratie vragen
Vanaf de ochtend tot jij me welterusten kust

Mijn trouwe muze ik ervaar jou overal
Ik wil niet denken dat ik jou eens missen zal.

Terreur


Windstil maar in mijn hoofd raast nog steeds de storm
waar noch laag noch hoog de oorzaak van is
slechts enkel het gevolg van rusteloos gemis
verdriet en wanhoop door gebrek aan uitzicht en norm

buiten is de storm geluwd, wind is gekalmeerd
maar nog waait onrust aan in stille bries
een angst voor pijn bedreiging en verlies
omdat men in eeuwen nog nooit heeft geleerd

men zal met gevolgen moeten leren leven
niet meer aan denken vergeten wat is gebeurd
maar zou men toch niet beter kunnen streven

te voorkomen wat er in de wereld gebeurt
voor er door terreur nog meer levens sneven
en er dan nog meer doden worden betreurt.