Door de jaren


Die blik die in je ogen lag
laat mij die nog beleven
in de herinnering
aan je diepe lach

De streling van je warme hand
waarmee je mij je liefde hebt gegeven
zodat ik weer perspectief in ’t leven zag

En schud nog eenmaal de haren
als een waaier om je hoofd
een aureool van stralen

Kleed je in die witte jurk
versierd met bloemen
waarnaar ik slechts kon staren
en bijna niet kon ademhalen

Maar wees ook nu,
net als toen,
jezelf die stralende schoonheid
die ieder kent
waarvan je al die jaren
nooit veranderd bent.

Harde of zachte hand


De uren, die met zachte handen kweken,
De waan, dat ieder lijd’lijk eer bereikt
Zij zullen, reeds zo dikwijls al gebleken,
Verguisd, vergeten, zij zijn nooit geijkt

In levensstormen noch door tegenslagen
Hun lot gelegen in vergetelheid
Zal nimmer zware lasten kunnen dragen
Voor wie op deze bouwt in sulligheid

Door noeste handen zullen uren kreunen,
Gevormd worden tot sprekend beeld of woord
Niet zelden zal betekenis doordreunen
Als klokgelui door iedereen gehoord.

Die uren geven werk’lijk vast vertrouwen
Een stevig grondvest, jaren op te bouwen.