Wandeling


De dagen die ik ga zijn eindeloze paden
Telkens verwijderd zich de verre horizon
Mijn schreden zijn zwaar met last beladen
Verwijderen traag ’t punt waar ik begon

Geen stap brengt mij vooruit in ’t heden
En achter mij een blinde muur
Door tegenslag vervolgt mij het verleden
Als schaduw door het licht van uur tot uur

Toch gaan mijn dagen als seizoenen
En nemen ook voorjaarskleuren aan
Zo kan ik mij met het heden verzoenen
En kan ik optimistisch over paden gaan

En over verre horizon zie ik nu de glans dagen
Van wat verleden mij eens bracht
Hoef ik mij niet langer af te vragen
Hoe lang nog duurt die duistere nacht

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.