Elk seizoen z’n charme


Nu het blad geen takken siert
en kruinen staan als skeletten
waar door wind en regen tiert
tranen naar beneden spetten

lijkt slechts toekomst in dorre hout
te liggen tussen rotting en nevelvlagen
op zompige bodem nat en koud
waar passen door zuiging vertragen

af en toe een sprankje hoop
een heel klein tekentje van leven
een torretje tussen ’t mos door kroop
meer kan deze tijd niet geven

en ’s avonds bij het knappend vuur
is toch de herfsttijd zo behaaglijk
groen komt weer op langere duur
dat maakt de winter wat draaglijk.

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.