Terugblik


Nu bloemen niet meer bloeien
wind takken van bomen rukt
bladeren ter aarde vallen
koude de natuur beheerst
overvalt mij stil verlangen
bij gedachten aan jou.

Als kleuren van dit jaargetij
door stormen verwaaien
bomen en struiken glanzen
van regen onder flauwe zon
draagt mijn hart nog warmte
van lente die als roman begon.

Gehele dag


Uw dag hebt U vanaf de morgen
bekleed met schone edelstenen
glinsterend over bedauwde veld
waarover Uw lichtstralen schenen.

Met Uw warmte hebt U ons begroet
in het schijnsel boven de horizon
dat duistere nacht verdreef
en nachtelijke koude overwon.

Aarde beklede U weer met groen
en over uitgestrekte velden
wilde heel Uw scheppingsschoon
Uw glorie en victorie melden.

Zelfs in de kleuren van de avondzon
was Uw glans ons ten teken
dat nooit in duistere nacht
Uw trouw van ons is geweken.