Een zaadkorrel


Een hand raakt mij aan
als ik de herfst aanschouw
langzaam kleurend blad
steeds kaler wordende velden
dan denk ik,
“Ach, houd me nog even staand
dat ik in zon nog mag rijpen.
Stormen nog mag doorstaan
dat ik als stervend zaad
de aarde mag bereiken
nadat mijn leven voedsel
voor nageslacht heeft verzamelt
dat kracht uit mijn bron verspreid
als de zaadkorrel
die mij is voorgegaan.”

Feit


In licht en zon vervat
waarin gedachten rijpen
en zacht geluid niet stoort
stilte en vrede alles omvat
noden ons niet nijpen
angst niet doorboort

wereld waar hardheid in duister wijkt
zang vervangt daar oorlogsklanken
hulp in plaats van jaloezie
alles daar pais en vrede lijkt
waar men vete en ruzie af wil danken
dat is een droomwereld die noemt men

POËZIE!!!