Laatste uren van de herfstdag

Nauwelijks merkbaar is het licht
van de dag overgegaan
in duister van de nacht
en achter de wolken
wisselden zon en maan
’t is of de wind zelfs is gaan slapen

zacht in de verte roep van een uil
stille wandelaar door natte straten
ergens blaft een hond hem na
schaarse lantaarns flitsen aan
en laatste rumoer verstomt
de wereld is gereed te gaan slapen.

Herfstoverdenking

In ’t herfstbos denk ik na
Waar ik eens mij laatste rustplaats vind
Daar onder de eiken of de beuken
Of ergens in het vrije veld

Ach, de herfst stemt tot mijmeren
Als geen vogelzang nog klinkt
En door dorre kale takken
Slechts een waterig zonnetje blinkt
Of uit grauwe somber wolken
Tranen parelen door het dorre hout

Toekomst lijkt alleen te richten op de winter
Zal daar ook mijn laatste rustplaats wezen
Onder die serene witte deken

Maar nee, laat die plek nog jaren wachten
Een steen is immers snel genoeg gezet