Heelt de tijd de wonden?


Nergens kan stilte zo intens zijn
dan waar zij hoorbaar spreekt
veroorzaakt daar de zielenpijn
als zij contact verbreekt.

Oorverdovend als een donderslag
waaraan geen bliksem vooraf ging
leven, zo stil verbroken op een dag,
slechts blijft de droeve herinnering.

En ergens spreekt het geluid;
“Het is geweest de tijd draait door!”
En niemand die de wonden sluit.
Zoals steeds, het leven gaat door.

Moeizame start


Nog is de nacht in mijn hoofd niet geblust
bij het kieren van de eerste zonnestralen
nauwelijks ben ik mij van mijn zijn bewust
of de dagtaak komt mij van mijn bedstee halen

in de ban van onwezenlijk tweeduuster
zoek ik mijn pad langs wel bekende weg
word gaandeweg mijn zijn bewuster
en het doelbereik door zelfoverleg

stilaan verdwijnt door zonnestraal
en vogelzang de nachtelijke duisternis
ontplooit mijn bewustzijn maximaal
word ik weer wakker en dauwfris.