Onzekere wandeling


Steeds zwervend alsof ik geen richting kan vinden
Langs eindeloze wegen die ik niet ken
Door dorre streken waar ik mij nooit zal kunnen binden
In een wereld vol haat en nijd waar ik ooit aan wen

Steeds zoekend naar die ene plek van rust
Waar toch ergens een weg naar toe zal leiden
En waar ik, ’t zij bewust danwel onbewust,
Mijn ziel van druk zal kunnen bevrijden

Dan is daar ’t eind van mijn zwervend bestaan
Aan alle onzekerheid een eind gekomen
Dan zal ik geen verkeerde weg meer gaan
Dan wordt mijn onrust eindelijk weggenomen.

Restanten


Nederzetting in Zimbabwe

Steeds weer zal je oog het licht
vragen na een zware wake
in duister van een lange nacht
afwezigheid van liefde

je adem steunt om morgenlucht
vraagt ruimte te ontplooien
in bewegingen en vrijheid
dragend vleugels van een adelaar

en in de palm van je hand
draag je sporen van het leed
van al wat jou is aangedaan
maar wie herinnert betere tijd.