Zwijgen of spreken ?


We zullen nooit te veel spreken.
We zwijgen alleen te weinig.
Als je weinig spreekt is gebleken,
word je alleen maar chagrijnig.

Spreken mag dan zilver wezen
en misschien is zwijgen goud.
Waarom zou je spreken vrezen,
als je toch meer van zilver houdt?

Maar je moet altijd wel bedenken
dat goud van grotere waarde is.
Spreken kun je zonder krenken,
zwijgen vormt soms een hindernis.

Evenwicht in veel communiceren,
tussen het zwijgen en het gesprek.
Dat moeten zo velen nog leren.
Daaraan is nog zo veel gebrek.

Zwijgen is niets anders dan horen,
luisteren tussen de regels door.
Niet altijd zelf willen “scoren”,
interruptie lígt niet in gehoor.

‘t Is een kunst, een goed gesprek
als je zegt; “Daarvan heb ik geleerd”.
Lijd je niet aan het gebrek,
dat je iemand anders hebt bezeerd.

Kerstgebed


Wat typisch dat wij op het donkerst der dagen
Steeds uitzien naar het helderst licht
En in die lange duistere nachten vragen
Heer houd voor ons Uw poort niet dicht

Laat ook voor ons dat licht schijnen
Zoals toen rond de stal van Bethlehem
Zodat ook onze twijfel zal verdwijnen
Bij het horen van de engelenstem

Laat ons het licht zien door het duister
Dat we zelf weven om ons heen
Breek de stilte met Uw zachte fluister
Toon ons Uw ster die bij de stal ook scheen