Brug


Zal al wat ik heb vergank’lijk zijn
Ten prooi aan rot verderf of gisting
Geluk verwelken tot verdriet en pijn
Mijn spaargeld opgaan aan verkwisting.

Mijn leven worden tot gal en zuur
Mijn lichaam mij tot zware kwelling
Mijn geest verbranden als in hellevuur
Mijn gaan en staan op peilloze helling.

Wat zal mij dan op aard nog binden
Dan enkel wanhoop dat mij treft
Waar zal ik dan vertroosting vinden
Dat mij van verder ellende ontheft.

Maar altijd zul jij dan naast me staan
Om samen tot het einde door te gaan.

2 gedachten over “Brug”

  1. antwoord op couplet één: ja
    couplet twee: ligt aan jezelf
    couplet drie: bij jezelf; open staan, wijsheden van anderen aannemen, niet eigenwijs zijn, luisteren.
    het laatste couplet is een constatering. Is die wel juist? Wie is die – jij – ?
    Hoe weet je dat zo zeker? Ook dat kan tegenvallen.
    Een peilloze helling? Bedoel je ,dat je niet in kan schatten hoe steil hij is.
    De toekomst kun je nooit peilen, slechts licht beïnvloeden.

    1. Als je het gedicht gelezen hebt op deze site Melis, is je ook vast wel opgevallen dat ik het heb ingedeeld bij “Liefde”.
      Zijn er in liefdesverhoudingen sowieso zekerheden? ’t Is vooral op jeugdige leeftijd een fase van dromen en hoop.
      Volgens mij moet je als dichter toch ook het irreëele met normale gang van zaken kunnen verenen.
      Dank voor langskomen en lezen en wetenschappelijke reactie.

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.