Ik heb een kuil gegraven


Ik heb een kuil gegraven.
Een grote, diepe kuil.
In mijn armen heb ik je er heen gedragen
En zacht heb ik je neergelegd.
In mijn hart heb ik woorden gesproken,
Die mijn mond nooit tegen een mens hebben gezegd.

De herinnering aan je jonge jaren,
Aan alles wat je deed voor mij.
De zachte glans van je gele haren,
Je zachte aard, zo trouw en toch zo vrij.
’t Begrip in je trouwe hondenogen.
Je grote bereidheid alles voor mij te doen,
Wat lag in jouw vermogen.
Uit dank, een lik op mijn hand, als zoen.
Maar je werd oud, en stram,
En kreeg steeds meer kwalen.
Een gezwel, dat je bijna je adem ontnam.
’t Was duidelijk, je zou ’t wel niet lang meer halen.
Toen heb ik je voor erger gespaard.
Je bent zacht en vredig heengegaan.
In mijn hart heb ik de herinnering bewaard,
Aan mijn trouwste vriend die ooit heeft bestaan.

Ik heb een kuil gegraven.
Een grote, diepe kuil.
In mijn armen heb ik je er heen gedragen.
Ik was zo aan je gehecht,
Dat mijn hart de woorden heeft gesproken,
Die mijn lippen nooit tegen een mens hebben gezegd.

4 gedachten over “Ik heb een kuil gegraven”

  1. Yoh EJ.. wat een prachtig, ontroerend gedicht. De tranen stromen over mijn wangen. In december heb ik mijn Max in moeten laten slapen . Mijn maatje, mijn steun mijn alles. We zijn vijf mnd verder ik zie en hoor hem nog steeds om me heen. Ik mis hem zo vreselijk. Dank je wel voor dit mooi’s…hoe triest ook.
    Liefs dimph

    1. Ja, voor mij is het overigens al bijna 10 jaar geleden dat ik dit schreef en elke keer dat ik het weer lees voel ik nog pijn. ’t dier was elke keer zzo uitbundig gelukkig als het baasje weer met hem ging spelen of oefenen. Zij is evenwel 16 jaar geworden, dus echt te klagen heb ik ook niet. Maar toch….
      Dank voor medelevende reactie.

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.