In stilte dankbaar genieten

jezus-met-zegenende-hand-2
Laat ons voor onze beurt niet spreken
onze kennis is bij U zo nihil
ons onverstand zo vaak gebleken
leer ons luisteren, eerbiedig en stil.

Uw woord te horen is genoeg
stil zwijgend vol ontzag
te buigen voor wat U ons vroeg
tevreden met Uw gena iedere dag.

In stilte U danken voor Uw daden
Uw wondere schepping rondom
zwijgend in Uw liefde baden
zwijgzaam genieten van Uw zijn alom.

U begrijpt zonder spreken

Heer in Uw nabijheid hoef ik niet te spreken
ook als ik zwijgend aan Uw voeten zit
zal Uw aandacht mij niet ontbreken
hoort U waar ik in stilte U om bid.

Ook dan legt U op mijn hoofd Uw hand
en ik voel Uw liefde door mij stromen
hoe U mij bindt in onzichtbare band
waardoor ik steeds tot U mag komen.

Heer, ieder woord is mij te veel
Uw liefde doet mij steeds ontroeren
Uw liefdevolle blik omsluit mij geheel
zwijgend wil ik Uw wil volvoeren.

Hoop verloren

Ik blijf mijn dromen, dromen

trouw aan wensen uit verleden tijd

van geluk dat mij zal overkomen

of tegenslag dat ik in ‘t heden bestrijd

‘k blijf met mijn gedachten hangen

aan een jeugd vol liefde en vrolijkheid.

 

Ook al zal de toekomst korter wezen

en dagen gevuld met meer pijn

voor mij is nooit ’t schrikbeeld gerezen

dat die tijd dan eens zinloos zal zijn.

Door herftstwind

nationalebeeldbank_2014-11-891501-2_laan-met-bomen-in-de-herfst
Geniet van riet langs waterkanten
sierlijk wuivend in de wind
golvend met het watervlak
in eenheid die je nergens anders vindt.

Word bekoord door ruisen van de bomen
door het kleurrijk bos in late herfsttij
zie de bladeren traag neerdwarrelen
op de rijk bemoste grond.

Wil de frisheid om mijn hoofd voelen waaien
van de wind die strijkt over het veld
van verre komt en ver zal reizen
en over vele avonturen ons vertelt.

Levensgenot

ochtendnevel-boven-water
De frisheid en serene gloed
het reine zicht over de weiden
puurheid die je ademen doet
witte glans aan alle zijden
en ondanks een weinig koud
dat is waarom ik van winter houd.

Het schuchter rijzen van de zon
en natuur ontwaakt in bloei
verfrissende bui als levensbron
voor kleurrijke plantengroei
’s morgensvroeg het veld bedauwd
dat is waarom ik van de lente houd.

Loom ligt vee in trillend veld
en traag vliegt in de lucht de kieviet
mens en dier is uitgeteld
een zachte bries beroert het riet
alleen in schaduw is ‘t niet benauwd
dat is waarom ik van de zomer houd.

Een frisse wind door kleurige kruin
op alle stammen ’t zachte mos
aarde met bladeren bedekt in park en tuin
prikkelende geuren in het bos
zacht dwarrelt blad van ’t oude hout
dat is waarom ik van de herfst houd.

Iedere morgen rijst licht aan de horizon
iedere dag ontwaakt het leven
elk moment is weer een nieuwe bron
ons vanuit de liefde gegeven
hoe men dat dan ook beschouwd
dit is waarom ik van het leven houd.

Teleurstellende liefde

256b0f64a29ee69e5495e6fd50065c3d
Door de nevel tussen herfstkleuren
aan het einde van de eikenlaan
zag ik je genieten van herfstgeuren
en bleef daar bij dat hekje staan

de herfstmuze was je gelijk
met zonnestralen over je haren
daar op dat bankje onder die eik
je lange lokken als zilveren snaren

je lach was als voorjaarszon
zo fris als enkel lente kan zijn
welk hart zo hard dat jij niet overwon
zo onbekommerd en zo rein

kleuren bleven en nevel loste op
de geur van herfst bleef om je hangen
uiteindelijk bleek jij een etalagepop
jou liefde heb ik nooit kunnen vangen.

Ochtendvreugde

depositphotos_67532073-horse-silhuette-in-sunrise-fog
Waar vindt men schoner glans
dan op bedauwde weiden
waar zich als parelenkrans
de vroege nevels vleiden
beschenen door eerste zonnestralen
fonkelend als schitterend zirkoon
ons iedere morgen weer onthalen
dagen huldigend met een kroon

geweven tussen pluimend riet
in lange rijen als diamant
tere snoeren die men nauwelijks ziet
kunstig fijn en briljant
aan alle twijgen schitteren robijnen
tussen glanzend zilver en smaragd
geen kunstenaar die dit kan verfijnen
zo’n zonsopkomst na donkere nacht.

Hendrik Marsman

schapen overal
Als nieuw geboren leven in het ochtendlicht
Begint met stralend glanzen aan d’ horizon
Terwijl in bomen vogelzang gedempt begon
Ontwaakt in mij een ware drang tot nieuw gedicht

De wereld opent traag de ogen na de nacht
En kleed in vele kleuren bloemen, bos en veld
Verblind door schoonheid staat ieder mens versteld
Bewondert heel de aarde om haar scheppingspracht.

Waar wolken zweven over verre polderland
in alle rust het vee daar graast in vette weiden
Het riet in golven wiegend langs de waterkant

Daar zie ik bootjes zachtjes over water glijden.
Dan denk ik Hendrik Marsman had echt groot gelijk
Als ik zo rondom naar het kleine Holland kijk